W klasycznej ortodoncji, gdy przesuwa się jedne zęby, inne mogą mimowolnie przemieszczać się w przeciwną stronę. Nowoczesna stomatologia radzi sobie z tym problemem za pomocą zakotwień szkieletowych — mikroimplantów TAD lub płytek Bollarda wprowadzanych do kości żuchwy lub szczęki.
Zanim zakotwienia szkieletowe stały się standardem, ortodonci musieli radzić sobie inaczej. W trudniejszych przypadkach stosowano zewnątrzustne aparaty ortodontyczne, tzw. headgear — przypominające uprząż zakładaną na kark, potylicę, czoło lub brodę, z elementami wyprowadzonymi do ust. Zęby Pacjenta odpychały się od punktu zakotwienia na zewnątrz jamy ustnej.
Headgear był nieporęczny i niewygodny, przez co jego noszenie stało się wręcz symbolem ortodontycznego koszmaru sprzed lat. Dzięki nowoczesnym rozwiązaniom leczenie ortodontyczne jest znacznie bardziej dyskretne i komfortowe.
- Mikroimplanty TADMikroimplanty ortodontyczne (czyli miniśruby, ang. TADs – Temporary Anchorage Devices) to malutkie tytanowe śruby wprowadzane tymczasowo do kości szczęki lub żuchwy.
- Płytki BollardaPłytki Bollarda to niewielkie tytanowe elementy, którą chirurg wprowadza do kości szczęki i/lub żuchwy podczas krótkiego zabiegu w znieczuleniu miejscowym.Po zabiegu, niewielka część płytki jest widoczna w jamie ustnej. Ortodonta wykorzystuje ją jako stabilny punktu zaczepienia do precyzyjnego przesuwania zębów za pomocą sił ortodontycznych. Płytki Bollarda są często stosowane u dzieci i młodzieży, szczególnie przy korekcji wad zgryzu związanych z niedorozwojem szczęki.
W NDC zakotwienia szkieletowe wprowadza chirurg ze specjalizacją w chirurgii stomatologicznej lub chirurgii szczękowo-twarzowej. Sam zabieg jest krótki, bezbolesny, małoinwazyjny i nie pozostawia widocznych blizn. Po zakończeniu leczenia ortodontycznego usuwamy zakotwienia szkieletowe z jamy ustnej.
